جمعه اول آگوست

سلام. صبح با رخوت و بی حوصلگی چشمهام رو باز میکنم، داره بارون میاد. اگر بخاطر مورفی نبود بیشتر از اینها توی تختم  میموندم، خواب آلوده لباس میپوشم تا مورفی رو ببرم پیاده روی. توی  مسیر یک خانم قد بلند با موهای بلند بلوند و دوتا پسر بچه ، توجه مورفی رو  جلب میکنن، بچه کوچک اجاز میگیره و مورفی روناز میکنه. پسر  بزرگتر ساکته.فکر میکنم  که مادر بودن چقدر سخته و به همه پیچیدگیها و دردسرهای بچه داشتن فکر میکنم و خداروشکر میکنم که این دوران رو گذروندم.

از پیاده روی که برمیگردم قهوه ام رو درست میکنم  و بعد ازنوشیدن همون  دوسه جرعه اول احساس شادی و زنده بودن یکسره  وارد جریان خونم میشه، از بی حوصلگی صبح  دیگه خبری نیست.  یعنی واقعا میشه به این سرعت ؟به این میگن اعتیاد به کافئین! پر میشم  از  امید و هیجان ازپیشبینی  همه چیزهای خوبی که در پیشه و همه رنگهایی که میتونم باهاش روزم رو نقاشی کنم.

راستی دیشب خواب دیدم که :" مدرسه ابتدایی بودیم  .همه  بزرگسال بودیم و  مدرسهاز  اطاق بزرگی تشکیل شده  بود که در سفیدی داشت .  کسی  داشت در رو هل میداد و    میخواست  وارد بشه ، من در رو بزور نگه داشته بودم و میپرسیدم که قبل از وارد شدن باید بگی که  کی هستی. مردی که پشت در بود چهره صلح آمیزی داشت ، از لای در بچه ای رو بهم نشون داد، یک پسر بچه مثلا 6 ساله بود  خیلی دوستش داشتم، شاید پسرم  بود، اجازه دادم بیاد تو و  با اینکه بچه بزرگ  بود اما براحتی  بغلش کردم و به همه نشونش دادم. و گفتم که درها برای ورودش همیشه بازه."

اما دیروزم چطور گذشت؟ بخش زیاد از  صبحم که به لاک زدن ناخنهای دست و پام گذشت، اون هم با چه دقتی.   یک لایه پوشاننده زدم، دو لایه لاک و بعد لایه محافظ. بین هر لایه هم کلی صبر کردم تا کاملا خشک بشه حالا  لاک قرمز مایل به زرشکیم  براق و زیبا و بدون نقص بنظر میاد. بین لاک زدنها با خواهرهام تلفنی حرف زدم و گفتگو رو کشوندم به خاطرات قدیمی .  خواهرم میگفت که خاطرات قدیمی چه فایده ای داره؟ و خودش خاطرات رو مخصوصا اگر خوب نباشن ، خودبخود فراموش میکنه.گفتم که شماها تنها منابع و پلهای ارتباطی من با گذشته هستین و دلم میخواد تا اونجا که میشه بدونم، نگفتم اینها احتملا  برای تمرین کتابی که دارم میخونم بدردم میخوره.

نزدیکیهای ظهرتکه  بزرگ ماهی سلمون رو  نصف کردم. نصفش رو گذاشتم  توی ماهیتابه برای ناهارم و نصفش رو برای امروز. همه چیز آروم و خوب بود. اولین باره که من تعطیلم و کری تنهایی میره مسافرت. احساس کردم خونه مال خودمه، احساس زنهای خونه دار رو کردم بعد از مدتها. بعد از ناهار  یک فیلم سینمایی اشک دربیار دیدم به اسم  CODA . (بچه شنوای یک خانواده ناشنوا).  بعداز فیلم هنوز یک عالمه از روز باقی مونده بود. شال و کلاه کردم رفتم  پیاده روی 3.5 مایله. توی راه کری زنگ زدو برام  با جزییات  بیشتر ا زهمیشه از همه چیز تعریف کرد، فکر کردم که یعنی حالا با من احساس نزدیکی بیشتری میکنه. بعد از حرف زدن با کری ، با دوستم که تورنتو ست حرف زدم. از وقتی کار جدید پیدا کرده حالش خیلی بهتره، به زندگی امیدوار تره حتی ازم نظر تخصصی پرسید در مورد لاک زدن! . رسیدم خونه یکمی سریال تکراری دیدم و Sudoku بازی کردم و  برای شام سالادی که قبلا درست کرده بودم خوردم و بعد احساس بی حوصلگی کردم و دلم برای کری تنگ شد و  کلی آجیل و هر چی دم دستم بودم .و روز اولم اینطوری گذشت.

الان هم ساعت 9:30 صبحه.میخوام روی تمرین مربوط به کتابی که میخونم کار کنم. بیک مدیتیشن یک ساعته ست که باید  با صدای خودم ضبط کنم و بعدا بهش گوش بدم .این کتاب رو به کسانی که میخوان روی کودک زخمی درون کار کنن خیلی خیلی توصیه میکنم. اسمش هست : Homecoming . . البته باید تمریناتش رودقیق انجام بدین.

هو ابارونیه. صبح که مورفی رو بردم پیاده روی احساس زمانی رو داشتم که توی آپارتمان فالز چرچ زندگی میکردیم  کوکی سگمون رو توی یک روز پاییزی میبردم پیاده روی. شاید چون هوا سرد و بارونی بود و این اولین باره که توی هوای اینطوری توی آپارتمان مورفی رو میبرم پیاده روی. خب دیگه همینها. برم به کارم برسم. شما هم روزتون خوش.

۳۱ جولای

سلام. حدود ۴:۳۰ صبحه، با زنگ ساعت بیدار شدیم و کری آماده شد که بره فرودگاه .تا دم در بدرقه اش کردم، فکر کردم که انگار نه انگار که تا دوسال پیش تنها بودم، حالا با رفتنش انگار چیزی کمه ، احساس امنیت،تکیه گاه. مورفی هم زابراه شده، بهش اشاره میکنم که یعنی میتونه بیاد روی تخت. فقط وقتی بیداریم منتظر میمونه دعوتش کنیم، وگرنه نصف شب که خوابیم یواشکی میپره بالای تخت . 

سه شنبه 29 جولای

سلام،

دیشب با کری  اولین اپیزود  Star Trek، ( پیشتازان فضا) البته، جدیدترین سری رو  رو تماشا کردیم.کری شب با مهربونی  گفت: «تو  فیلم‌های علمی تخیلی دوست نداری، فقط به خاطر من تماشا کردی، نه؟»
گفتم: «نه، خودم خواستم تماشا کنم.»

واقعیتش اینه که قبلاً یکی از اپیزودها رو اتفاقی با کری دیده بودم و فکر کرده بودم خیلی هم بد نیست. اون اپیزود بیشتر تم عاشقانه داشت و خبری از جنگ و اینها  نبود. موضوعش درباره‌ی رقابت عشقی آقای اسپاک  بود با یه نفر دیگه .

اما اپیزودی که دیشب دیدم باعث شد بفهمم واقعاً علاقه‌ای به تماشای بقیه‌ی سریال ندارم. حتی یه‌کم از خودم عصبانی بودم که چرا تا آخر نگاهش کردم!ولی کری خیلی خوشحال بودو میخواست برام در مورد کاراکترها و وقایع و پیشینه شون توضیح بده. بهش میگم:«تو در مورد شخصیت‌ها و وقایع  با چنان علاقه و دقتی حرف می‌زنی که انگار واقعاً وجود دارن!»

کری گفت: اینها جزو پاپ کالچر آمریکان و همه  در موردش می‌دونن.پرسیدم:«یعنی اگه  تصادفا جلوی یه آمریکایی رو توی خیابون بگیری و بپرسی Volcun یعنی چی، می‌تونه جواب بده؟»
(در دنیای Star Trek، "ولکان‌ها" اولین موجودات فضایی بودن که با انسان‌ها ارتباط برقرار کردن. شناخته‌شده‌ترین شخصیت ولکان هم اسپاکه.)

کری گفت: بله، هر آمریکایی می‌دونه.بعد توضیح داد که جنگ بین شخصیت‌های این سریال و بقیه‌ی ستاره‌ها در واقع جنگ بین دموکراسی و دیکتاتوریه.مثل جنگ بین آمریکا و کشورهای غربی از یه طرف، و روسیه، چین، کره شمالی و ایران از طرف دیگه.این رو که گفت چیزی توی من تکون خورد. گفتم:«این جنگها و اختلافات  اصلاً سر دموکراسی نیست، سر قدرته، سر پوله، سر منابع طبیعیه!گفتم مثلاً اگه ایران با وجود دیکتاتوری مذهبی‌ش، به آمریکا اعلام دوستی می‌کرد و شعار جنگ با اسرائیل رو کنار می‌ذاشت و طرف آمریکا می‌ایستاد، فکر می‌کنی برای آمریکا مهم بود که ایران دموکراسی نداره؟

همون‌طور که برای آمریکا دموکراسی در عربستان مهم نیست، یا اینکه شاه ایران دیکتاتور بود براش اهمیتی نداشت.
یا همون‌طور که به سرنگونی مصدق و بازگردوندن شاه کمک کرد!

بعد هم اشاره کردم به کودتای شیلی که در اون دولت آلنده، رئیس‌جمهور منتخب، توسط نظامی‌ها به رهبری پینوشه سرنگون شد و همه‌چیز با حمایت و دخالت مستقیم آمریکا، انجام شد. من  حرف می‌زدم، کری با آرامش نگاهم می‌کرد و گوش می‌داد.

آخرش معذرت‌خواهی کرد که باعث شده احساساتی بشم.، بدون اینکه خودم بفهمم، خیلی احساساتی شده بودم.
نمی‌دونستم این احساسات هنوز این‌قدر عمیق تو ذهنم و درونم هستن.

... بگذریم.

همین دیگه، خواستم اینا رو بنویسم.

دوشنبه ۲۸ جولای

سلام. صبح دوشنبه ست .بعداز مدتها خوشحالی و آرامش عمیقی ته دلم رو‌غلغلک میده. به کری میگم یک تراپیست پیدا کردم که قراره ساعت ۴ تلفنی باهاش حرف بزنم ببینم برنامه ها مون جور میشه یا نه. می پرسه که آیا با اون خوشحال نیستم و اینکه اون چکار میتونه بکنه خوشحالترم کنه؟  فکر میکنم که :«دو سه میلیون دلار که ناچار نشم برگردم توی اون محیط کار سمی، این خوشحالم میکنه» اما بجاش میگم که با اون احساس خوشحالی میکنم اما هر وقت به برگشتن به مدرسه فکر میکنم اضطراب پیدا میکنم و برای همین میخوام یک تراپیست رو ببینم.

تراپیست جدید داشتن ، یک چالشه! تراپیست قبلی، متوسط بود یا پایین تر، ولی من  رو میشناخت، اما میخوام یک تراپیست موثر تر رو امتحان‌کنم. تراپیست جدید هم یک خانم ایرانیه و دکتری داره، قبلی هم دکترای روانشناسی  داشت ولی تجربه عملی زندگی بهم‌نمیخورد، بگذریم.

به پکج‌های اون خانم «مربی مهارتهای زندگی» لایف کوچ نگاه میکردم، همونی که باهاش یک‌جلسه مقدماتی داشتم. از دیدن قیمت دوره ها شگفت زده شدم! این خانم پادکستهای خوبی داره که بک تریبون خوبه برای فروش دوره ها و‌همینطور لایف کوچینگ آنلاین. غیر از لایسنیس روامدرمنگری که داره، میگه که شاگرد مکتب آنتونی رابینزه و اینطوری لایف کوچ شده.نمیتونم‌بهش ایرادی بگیرم، تصمیم گرفته که خیلی پول دار بشه و‌معتقده‌که‌کارش ارزش این قیمتهای بالا رو داره، شاید هم داره. اگر توی شرایطی بودم که پول برام‌مهم نبود،امتحان میکردم، هرچند هنوز فکر میکنم برخوردش تخصصی نبود، قاطی کردن کوچبنگ و‌تراپی با هم و شروع چیزی وقتی هنوز قیمت رو به من اعلام نکرده. و وقتی گفتم که گفتم در موردش فکر میکنم‌و‌تماس میگیرم و اون اصرار کرد که در مورد چی‌‌میخوام‌فکر‌کنم و من گفتم هزینه اش از چیزی که تصور میکردم خیلی بالاتره و‌بعد پرسید چقدر بودجه در نظر گرفتی. راستش اعتمادم از بین رفت. انگار داشتم برای خرید یک‌کالا‌چونه‌میزدم. میدونم که اون فروشنده هست وسرویسی رو‌ارائه‌میده‌ و من خریدارم ولی وقتی حرف ارتباط نزدیک‌انسانی میشه بکجورایی چونه زدن سر مبلغ برام خوشایند نیست. خانم تراپیستی  بود که‌ سر بیمه مشکل داشتیم‌و‌ با اینکه ریسک این بود که بیمه کاور‌نکنه‌جلسات رو ادامه‌میداد‌و‌میگفت که نگران نباشم و‌تراپی قرار نیست مشکلی به مشکلاتم اضافه کنه.بگذریم.

کنجکاوم بدونم دوستم ج‌و آقای دیت به کجا رسید کارشون. دیشب ساعت ۹ بهش زنگ زدم، گفت آقای دیت قراره بره خونه اش و بعدا بهم زنگ میزنه!این در حالیه که همه روز رو با هم بودن و این یعنی که رلبطه شون وارد مرحله جدیدی شده.

حالا که بر باد رفته رو بعد از سالها دوباره میبینم، جنبه های نژاد پرستانه اش واضح و آشکاره ، اینکه ماجرا از دید یک جنوبی نوشته شده. هرچند علی رغم تحریف تاریخ و قهرمان نشون دادن جنوب توی جنگ داخلی و غیره از نظر جنبه های فیلم‌ شناسی هنوز فوق العاده ست.

خب همین فعلا. من برم کتابم رو بخونم . روزتون‌خوش.

یکشنبه غروب

سلام، یکشنبه غروبه. از بیرون که امدیم، کری گفت داره دنبال یک فیلم میگرده‌‌که با هم ببینیم، که گفتم توی مود فیلم نیستم ولی اون هر چی دوست داره ببینه. کتابم رو باز کردم که بخونم‌اما صدای تلویزیون نمیگذاشت تمرکز کنم، رفتم توی اتاق بازم صدا اذیتم میکرد، یاد دفعه قبل افتادم و اینکه تصمیم گرفته بودم متفاوت عمل کنم . به کری گفتم که:« عزیزم صدای تلویزیون اذیتم میکنه، اگر تو‌ گوشی بگذاری من میتونم اینجا کنارت بشینم و کتاب بخونم.» و‌اونهم با روی باز قبول کرد و‌حالا هردو‌خوشحالیم