چهارشنبه 27 مارچ

سلام. زندگیم این روزها آرومتر و یکنواخت تر از روزهاییه که دیت میکردم. از اون هیجانات و انتظارات خبری نیست، از هر هفته یک آدم جدید رو دیدن، از امیدواری به نا امیدی رسیدنها و دوباره شروع کردنها . وقتی دوستم "ج" ازم می خواد  توی درست کردن پروفایل آنلاین دیتینگ کمکش کنم، از فکر راه طولانی که باید بره، احساس خستگی میکنم. بهش میگم که کمکش میکنم اما نمیگم  پیدا کردن کسی که دنبالش هستیم گاهی  چقدر غیر ممکن بنظر میاد و اینکه هزار بار تصمیم میگیریم که از جستجو دست بکشیم.

اما از حال ما خواسته باشید،  تقریبا خوبیم.  نتیجه  آزمایش کری چندان خوب نبود و دکتر درستور بیوپسی داده که قراره درست روز قبل از مسافرتمون انجام بشه. خودش که فکر میکنه مساله ای نیست و گوگل هم همین رو میگه .

 صبحها با هم بیدار میشیم و  کری با اینکه مجبور نیست مثل من زود بلند میشه و  میاد پایین برام قهوه درست میکنه . بعدش با هم یک خداحافظی طولانی میکنیم انگار که هر روز  قراره بریم سفر. عصر که میام، مورفی میاد استقبالم، عادت کرده که هرکی وارد خونه میشه باید برای تلافی نبودنش بهش خوراکی بده، وقتی میرسم خونه خیلی گرسنمه و خیلی زود شام میخوریم، بعد با هم میریم باشگاه، وقتی برگشتیم دوش میگیرم و  با هم سریال میبینیم و گاهی میوه هم میخوریم. و حدود 10 یا زودتر میریم میخوابیم. این روتین روزهای وسط هفته مونه. کری هنوز حواسش هست که توی گلدونها گل داشته باشیم .هنوز مثل سابق برام غذا درست میکنه،  هنوز علاقمنده که فارسی یاد بگیره و هر چند وقت یکبار بهش یک عبارت یا جمله جدید یاد میدم. 

کارهای مدرسه جریان داره. دو سه ماهی از سال تحصیلی بیشتر نمونده. سعی میکنم آرامشم رو حفظ کنم و تاحالا که خوب بوده. سعی میکنم اظهار نظر اضافی نکنم  توی کارهایی که بهم مربوط نیست دخالت نکنم و حرص و جوش الکی نخوردم. دو روز در هفته بعد از مدرسه میمونم . بر خلاف سابق که کارم مواظبت از بچه هایی بود که اضافه میموندن، حالا تدریس خصوصی میکنم و درآمدش بیشتره  و کار خوشایندتری هم هست.

 ایزی هنوز نزدیکیهای ساعت 3 میاد توی اتاقم و بادیدنش یک لبخند بزرگ روی لبهام میشینه. این روزها از جملات کامل بیشتری استفاده میکنه و وقتی باهاش حرف میزنم بلافاصله جواب میده.

آخر هفته ها همچنان میرم هایکنیگ، گاهی با کری و گاهی تنهایی. خلاصه اینطوریهاست و زندگی جریان داره..